L 4

Chociaż kuszono mnie w sieci, ( jak to możliwe!??) druk zwolnienia L4 wystawiam sobie sama, tak, jak i autodiagnozę. Cel : Usprawiedliwienie dłuższej nieobecności w sieci. Każdemu się zdarza!

Chyba część z Was miała choć raz w życiu styczność z jakimś wierszykiem Stanisława Jachowicza („Nie rusz, Andziu tego kwiatka, róża kole rzekła…..”, „Raz niegrzeczny Tadeuszek nałapał w butelkę muszek….” itp) A ja dziś „polecę” Chorym Kotkiem: Pan Kotek był chory i leżał w łóżeczku, i przyszedł pan doktor: – Jak się masz, Koteczku” – Źle bardzo i….) I mam nadzieję, że mi pan Jachowicz to wybaczy, bo po prostu sił twórczych mam ostatnio mało.

To ja byłam chora! Leżałam w łóżeczku,

nie było doktora, nie szepnął -”Koteczku….”

I dobrze, bo zaraz byłoby pytanie:

Przyznaj się, co jadłaś wczoraj na śniadanie!?

Golonkę, schabowe wytarzane w soli?

No, proszę pokazać w którym miejscu boli!!

– Ach, skąd! Był jogurcik, owoc, płatki w mleku;

wiem dobrze, co zjadać – zwłaszcza w moim wieku,

tylko to, co zjadam, szanowny doktorze.

Dłużej jakoś we mnie pozostać nie może….!!!

Doktor by potwierdził to, co ja tu piszę:

– Tak, to Rotawirus,czyli „Katar Kiszek”

Próbowałam nawet zaznaczyć potwornymi wierszykami przeszły Dzień Zakochanych, ale utkwił mi w głowie tylko taki kawałek:

Spytał mamę mały synek: – Nie obchodzisz Walentynek??

Mama na to: – Nie, nie mogę,Walenty dał dawno nogę.!

Widzicie sami! Zrezygnowałam, ale powolutku „dochodzę do siebie”. Wszystkich pozdrawiam.

Co to?

Tak to się dziwnie u nas układa,

że po DNIU BABCI jest ŚWIĘTO DZIADA,

więc, by uniknąć niemiłej wpadki,

oznajmiam głośno: NIECH ŻYJĄ DZIADKI!

Ps. Dzień później, czyli dziś – 23 stycznia dotarła kolejna rymowanka tym razem dla Dziadka, więc dołączam:

Tytuł: „ŻEBY”

Żebyś sił miał co niemiara

żeby kawa mocna była,

żeby Kaczor spadał zaraz,

żeby nie bolała żyła.

Żeby książki ciekawiły,

żeby jazz Cię zawsze ruszał,

żeby newsy nie martwiły,

żeby ziąb Ci nie dokuczał.

Żebyś się z uśmiechem budził,

żeby łódź bez dziur pływała,

żebyś bojek już nie gubił,

żeby Babcia o Cię dbała.

Dzień Babciny

Oczywiście – myślałam o tym dniu wcześniej.

Oczywiście – chciałam tu napisać coś miłego i dla siebie, i DLA WSZYSTKICH BABĆ

Oczywiście – nie udało mi się tego dokonać ( może to te mrozy działają źle na myślenie.)

Dawno temu ŻYCZENIA bywały takie:

A dziś, proszę! Dostałam nie tylko słodkie życzenia telefoniczne, ale przed chwilą dotarła też rymowanka od mojej pierworodnej, czyli najstarszej wnuczki!

Przekazuję ją i przedstawiam wszystkim zaglądającym tu BABCIOM

Babciu Tytuł : „NIECH…..

Niech Ci słońce częściej świeci

Niech Cię ptaszki odwiedzają

Niech Netflix nie puszcza śmieci

Niech Cię ludzie rozśmieszają

Niech Ci mjuzik w uszach leci

Niech herbata zawsze ciepła…

Niech dbają o Ciebie dzieci

Niech Twa noga z siłą drepta

Niech okonie zawsze biorą

Niech Morfeusz Cię znajduje

Niech życie nie będzie zmorą

Niech Dziad czasem ucałuje!

(I wszystko się zgadza: Ptaszki docierają, słoneczko świeci, Netflix opanowany, mjuzik gra, herbatka stoi obok, dzieci – wspaniale, nóżka drga, na okonie poczekam do wiosny, LUDZIE (nie liczę opornych jednostek) jakoś mnie, fakt, rozśmieszają, tylko ten cholerny Morfeusz mnie nie lubi, a nawet DZIAD się sprawdza!)

A ja do wszystkich Babć – aktualnych, młodych,, starszych, przyszywanych i przyszłych uśmiecham się ciepło i życzę wszystkim zdrowia i radości z babciowania.

Niespodzianka – jak zwykle!

Złości się Mamcia Natura,

Tatko Klimat też się zżyma,

bo niektórzy zapomnieli

jaka bywa u nas ZIMA.

Tak… najczęściej się objawia

ciemną chmurą ciężką deszczem,

w sukni szarej tkwi ponuro

z katarem, kaszlem i dreszczem.

Rok kolejny – niespodzianka!

Śniegiem biała, mrozem ścięta,

śliska lodem na ulicach.

( I to właśnie zapamiętaj!)

Fakt, że zima wciąż się zmienia

zaskakuje nas i złości,

a przy takiej, jak dziś – zimie

zastygamy w bezradności.

Wybaczcie mi ten zwrot, proszę,

ale chyba, tak „dla jaj”

spytam : JAKA MA BYĆ ZIMA

tego, jak mu tam…..EJ-AJ (AI)

Noworodek 2026

Czy Wy, moi drodzy macie podobny problem? U mnie od lat to samo, niestety:

Czy u Was w każdym Styczniu coś się na lepsze zmienia?

Pytam, mając na myśli coroczne przyrzeczenia:

Od Pierwszego Stycznia – stanowczo przestaję palić!

Od Pierwszego Stycznia – na nic nie będę się żalić!

Od Stycznia – będę znacznie milsza dla rodziny!

Od Stycznia – zaczynam ćwiczyć. Dziennie- pół godziny!

(Bo wiadomo, że wypada dbać o swą kondycję).

Jeszcze w Styczniu – zaproszę na obiad Alicję.

Wiosną tego roku, (bo to jest właściwy czas),

wykopię stary krzak róży, a zasadzę las!

Przyrzekam: W tym roku, prawdopodobnie latem,

pierwsza wyciągnę rękę do zgody z moim bratem.

Zresztą, w tym Nowym Roku chcę być człowiekiem lepszym

i przyrzekam, że skończę z pisaniem durnych wierszy.

Chciałabym mądrze zakończyć, lecz co tu dodać mam?

Patrzę na przyrzeczenia, a tekst rok w rok – TAKI SAM.

na Nowy

WAM WSZYSTKIM – WSZYSTKIEGO TEGO, CO DLA WAS DOBRE – SERDECZNIE ŻYCZĘ – NA TEN 2026 I NA NASTĘPNE LATA TEŻ!

NIECH CAŁA NASZA ZIEMIA BĘDZIE DLA WAS PRZYJAZNA. I MORZA, I GÓRY, DOLINY I LASY.

A LUDZIE? OCZYWIŚCIE TEŻ!

Co to za życzenia?!

No, tak. Nie rozpisywałam się za bardzo w grudniu b.r, ale przecież wiecie, że w każdej działalności zdarzają się tzw. przestoje, u mnie też, więc mam nadzieje, że zostanie mi to wybaczone. Tak się jakoś złożyło. Zbliżają się coroczne ważne ŚWIĘTA i ludzie składają sobie najrozmaitsze życzenia: a to ZDROWYCH Świąt, a to RADOSNYCH Świąt, lub po prostu WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO. Ja też Wam życzę, wszystkiego, co dla Was dobre, ale chciałabym dołączyć życzenie nietypowe i dla niektórych może nawet dziwaczne: OTÓŻ DZIŚ ŻYCZĘ WAM, WASZYM RODZINOM, WASZYM DZIECIOM, WASZYM WNUKOM, A TAKŻE PRAWNUKOM JEDNEGO :

NIECH NIKT Z WAS, nigdy, NIE NABAWI SIĘ BIOFOBII przebywając tu na ZIEMI!

Okazuje się, że my, ludzie przebywając i żyjąc w MIEJSKIEJ DŻUNGLI możemy stracić kontakt z PRZYRODĄ. Coraz częściej rezygnujemy z możliwościami przebywania, jak to się mówi – na łonie NATURY, coraz mniej o niej wiemy, coraz mniej ją rozumiemy, a to, co nie znane i nierozumiane zaczyna budzić w nas LĘK. Wielkomiejskie życie i jego rozmaite, różnorodne oferty zaczyna niektórym wystarczać. Sama znam osobę, która oznajmiła: – Do lasu? Ja do lasu? A wiesz, co tam się dzieje i na co się narażasz? I czy wiesz, że na zebraniu w szkole dotyczącym propozycji wycieczkowych w klasie Norberta, rodzice stanowczo sprzeciwili się biwakowi w lesie, a zaproponowali Aqua Park i to z wynajętym ochroniarzem-ratownikiem?

I nagle przypomniałam sobie ostrzeżenia z wszelkich mediów. O, Matulu moja!!

Co nas w lesie może ugryźć i zaatakować?

kleszcze, końskie muchy, komary, meszki, strzyżaki (latające owady), dzikie osy, pszczoły, czerwone mrówki,
trzeba też uważać na lisy, wiewiórki, jeże, które mogą być chore na wściekliznę
możemy się w lesie natknąć na żmiję zygzakowate, dziki i coraz częściej zdarzające się wilki, a nawet niedźwiedzie
możemy też narazić się na oparzenia barszczem Sosnowskiego, pokrzywami i dodatkowo zatruć się wilczą jagodą, albo jakimś grzybem.
I do licha !- W lesie możemy zabłądzić i zagubić na amen!!

I jak tu nie dostać BIOFOBII?

ŻYCZĘ NAM WSZYSTKIM, żebyśmy i my, i nasi potomkowie mogli NAUCZYĆ SIĘ LASU, ŁĄK, PÓL, RZEK czyli miejsc, z których wyszliśmy i do których dobrze jest wracać po ODDECH POMIMO TYCH STRASZNYCH, POTWORNYCH, PRZERAŻAJĄCYCH WIADOMOŚCI.

Tylko kto, gdzie i jak ma tego uczyć? Macie jakieś propozycje?

A ponieważ ja już szalenie tęsknię za WIOSENNYM LASEM, to przypominam jak on ogólnie wtedy wygląda:

WIOSENNY LAS:

I WIOSENNA ŁĄKA:

WIOSENNE BAGIENKO:

I WIOSENNA WIEWIÓRKA BEZ WŚCIEKLIZNY:

Jeż grudniowy?

czyli rymowanka absolutnie nieregularna i wręcz infantylna, ale za to prawdziwa!

– Idę spać! – zamruczał JEŻ.

– Czy wy też?

– Nie, ja nie! – zaćwierkał KOS

– ale przecież dobrze wiesz,

że każdy normalny JEŻ,

to już wcześniej, w listopadzie

na zimę w norce się kładzie,

a ty nie?

Odezwała się WIEWIÓRKA:

– Ja mam futro, KOS ma piórka,

lecz gdy w grudniu wichry wieją

twoje kolce słabo grzeją,

każdy dobrze wie!!

– No, nie było aż tak źle,

listopad był dość cieplutki,

nie znalazłem swojej starej budki

i nie chciało mi się spać!

Dziś się wturlam, o, w te liście,

otulę się nimi ściśle,

a kiedy nadejdzie wiosna,

to mi, proszę, dajcie znać.

I mnie zbudźcie, delikatnie i pomału,

bo ostrzegam, że od nagłych, głośnych pobudek,

to my – JEŻE dostajemy wręcz zawału!

A teraz przypomnę Państwu MOJEGO JEŻA LISTOPADOWEGO – ta rymowanka, napisana z okazji DNIA JEŻA – 9 listopada 2018r jest zgrabniejsza i chociaż listopad już za nami, to może przeczyta to sobie ten mój grudniowy, dzisiejszy JEŻ ( jeżeli jeszcze nie zasnął, oczywiście).

Rymowanka dla JEŻA

Panie Jeżu, niechaj pan się nie najeża,

ja nie krzywdzę żadnych zwierząt,

więc i JEŻA.

Wiem, że mieszka pan w pobliżu mego domu,

lecz nie zdradzę tego nigdy i nikomu.

Ja – rozumiem pana strachy oraz lęki,

świat jest wielki, a pan przecież jest maleńki !

Panie jeżu, dziś są pana urodziny ?

Przyjmij, proszę, kilka życzeń od Haliny,

Jacka, Kasi, Franka, Kuby i Krystyny.

Niech pan żyje długo, zdrowo i przyjemnie,

A dżdżownice tam, pod płotem – to ode mnie.

Listopadowy śnieg

Pierwszy śnieg, więc wyszłam. Oblepił mnie całą

i wróciłam do domu ubrana na biało.

Pierwszy śnieg i choć płatki padały dość krótko,

stłumił dźwięki i nagle wokół jest cichutko.

Szepnęłam także cicho oraz delikatnie:

OK! Dziś pierwsze spotkanie, ale nie ostatnie ?

Listopadowe limeryki

Lubię je, zwłaszcza te mniej sensowne, zwariowane i absurdalne. Jestem przekonana, że każdy, oznajmiony choć odrobinę ze słowami – nosi w sobie kilka limeryków. Spróbujcie!

Pani Lilka, jak wieść gminna niesie

całkiem naga snuje się po lesie.

Fakt, mgła LISTOPADOWA

na skórę bardzo zdrowa,

ale Lilce ładniej było w dresie.

*

Józio Z Pucka zawsze w LISTOPADZIE

jeździł z Jolką po plaży na quadzie.

Wczoraj omdlał ze strachu

i zarył głową w piachu.

Bo go żona złapała na zdradzie.

Patrząc w okno na jesienny opad,

Łukasz z Bielska kompletnie z sił opadł.

Namówił więc swą żonkę,

by upiekła golonkę.

Tak źle działa na niego LISTOPAD!

*

Już LISTOPAD! – krzyknął Krzyś z Łańcuta,

muszę, kurcze, pomyśleć o butach,

choć normalnie już w maju

chodzę boso po kraju,

dziś wydziergam sobie coś na drutach.

Bardzo często w noc LISTOPADOWĄ

Jaś z Otwocka igrał z pewną wdową.

Robił to bez umiaru,

nabawił się kataru

i od tego odszedł – daję słowo!

*

W LISTOPADZIE kuzynka Helenka

miewa bóle i cały czas kwęka.

Przez tydzień zamaszyście

grabi gdzieś w lesie liście

i od tego wysiada jej ręka.