Przed wejściem tutaj nie musisz konsultować się z żadnym lekarzem, farmaceutą, a nawet z rodziną, gdyż treści tu zawarte z pewnością nie zaszkodzą Twojemu zdrowiu i życiu,
Kolejna, letnia, ostatnia już notka z pobytu na Dolnym Śląsku. Już nie będę przynudzać, o tych terenach wspominałam już kilka razy, więc krótko:
Dawno, dawno temu moja mama częstowała mnie dosyć często taką oto przestrogą : UCZ SIĘ, UCZ, BO INACZEJ BĘDZIESZ ŁUPAĆ KAMIENIE NA DROGACH!! – jakoś tam się uczyłam, ale kamienie towarzyszą mi i mojej rodzinie od dawna. Lubiłam je. Dzieci przynosiły mi często garście „ciekawych” kamyków z piaskownicy ( o tym też już pisałam), a sama zbierałam je, gdzie się dało i zwoziłam do domu. Te z piaskownicy tkwią w miskach, inne, większe w różnych zakątkach koło domu
Nieco później jedna z córek została geologiem. I teraz w rodzinie, ale nie tylko, bo i wśród „Znajomych Królika” są osoby, które chętnie szukają i łupiąkamienie, ale nie na drodze, tylko tam, gdzie się da – z ciekawości. Nigdy nie wiadomo co może być w środku, a tu, na Pogórzu Izerskim można znaleźć i agaty, i ametysty oraz kwarce i granaty.
A co, podczas tego pobytu znalazł nasz wnuk będąc na kilkugodzinnym spływie? W wodach rzeki Kwisy przy moście w Ławszowej wyłowił:
To krzemienie
Zbite, twarde, kolorowe żużle, odpady ze starych kopalni kobaltu, cyny i szkła. Mogą mieć nawet około 100 lat i więcej, a wartość wyłącznie historyczną i tylko dla zbieraczy-hobbystów. Dawno temu porwała je Kwisa i obrobiła po swojemu. Jak to rzeka.
I migawki : Droga przez przez Czerniawę – Zdrój i Nove Mesto pod Smrkem do Baru Obri Sud w Lazne Libverda (Czechy), a tam:
UTOPENEC, czyli marynowana w occie z cebulkąI pecena veprova zebra
Nie, nie z wody – ominęła nas w tym roku wędrówka po jeziorach i nie będzie wodnych latofotek. Kilka razy na tych stronach pisałam o pobytach na Dolnym Śląsku. Dziś też podzielę się z wami „latonotkami” z naszego kolejnego pobytu, bo pod koniec lipca odbył się tam zjazd rodzinny i 13 osób krążyło wokół siebie, oraz po okolicy zajmując się sobą nawzajem i różnymi, własnymi zajęciami. Zbieraliśmy się przy wspólnym stole w wielkiej „stajni” starego domu, który został uratowany dzięki pracy i uporowi córki i jej rodziny. Wiele jest takich domów tu, na Pogórzu Izerskim i wielu entuzjastów tych okolic.
DOM
STÓŁ
STODOŁA – Nie będzie odnowiona, niestety, bo nie będzie wygranej w Lotka, ani spadku po jakiejś cioci z Ameryki!
Będąc w pełni świadoma , z pełną premedytacją wstawiam w dniu dzisiejszym mój wpis z 2020 roku. Wydaje mi się po prostu, że może przyda się komuś i dziś (żeby wychowywanie nie stało się hodowlą, tresurą czy też po prostu posiadaniem dziecka) Powinniśmy się z dzieckiem dzielić naszym czasem, uwagą, troskliwością. Pozwólcie, że przytoczę kilka cytatów słynnego wychowawcy i znawczy dzieci Janusza Korczaka:
O prawach i szacunku dla dziecka
„Dziecko chce być dobre. Jeśli nie umie – naucz. Jeśli nie wie – wytłumacz. Jeśli nie może – pomóż.”
„Nie ma dzieci – są ludzie, ale o innej skali pojęć, inne doświadczenia, inne dążenia, inne uczucia.”
„Dziecko to nie przyszły człowiek; to człowiek już dzisiejszy, już pełnoprawny.”
„Nie pragnij, by dziecko było takie, jak chcesz ty, ale by było sobą
O miłości i empatii
„Bez szczęśliwego dzieciństwa całe życie jest kalekie.”
„Kochać dziecko – to znaczy kochać je takim, jakim jest, i akceptować je z jego wadami.”
„Kiedy się śmieje dziecko, śmieje się cały świat.” [1]
Więcej złotych myśli i refleksji tego wybitnego pedagoga znajdziesz na stronach Janusz Korczak – złote myśli oraz Lubimyczytać.pl.
Jeśli jest gdzieś obok tata, mama, albo ciotka Basia,
wujek Wacek, stryjek Paweł, to serdecznie ich zapraszam!
I my, dorośli przygotujmy pociechom ( ha!) kilka zadań i pobawmy się razem z nimi. Mam nadzieję, że szybko się zorientujecie, czy posiadane, pożyczone i zaproszone przez Was dzieci są w odpowiednim do tych zabaw wieku. Zawsze możecie je uprościć.
ZADANIE I (stare, dobre, domowe podchody):
Zanim dacie dzieciakom do rozwiązania poniższą KRZYŻÓWKĘ, wsadźcie do lodówki ( w słoiku?) pierwszy z listów. Powinna być w nim instrukcja, gdzie mają szukać kolejnego listu, z kolejną wskazówką, kierującą je do następnego miejsca. Np lodówka ……kieszeń szlafroka w łazience……pod doniczką kaktusa…….na zewnątrz pod wycieraczką…. w czapce leżącej na półce….( opis, bardziej, lub mniej „tajemniczy” zależy od waszej fantazji i miejsca pobytu). Ostatni z kilku listów powinien zawierać opis miejsca, w którym będzie czekał SKARB ( drobne zabawki, prezenciki, poczęstunek – jeśli macie pod opieką większą grupę dzieci).
Uwaga: Rozwiążcie krzyżówkę. Rozwiązanie trzeba odczytać od góry – z pionowego słupka z kropeczkami.Można, oczywiście trochę dzieciom pomóc.
ZADANIE II:
Narysować pierwszy z wielu autoportretów ( powtarzać zadanie w każdy Dzień Dziecka dopóki będzie chciało rysować) Wszystkie autoportrety oprawiać od razu, albo po kilka, co kilka lat.To są, co prawda znacznie później, ale doceniane pamiątki
Autoportret przykładowy dziecka 4 – letniego ( uwaga: To dziewczynka!)
ZADANIE III:
Rymujemy całą rodziną – ktoś proponuje temat, np. Co robią zwierzęta w ZOO? Zaczyna inicjator – reszta osób po kolei dodaje swoje propozycje, nawet najbardziej bzdurne i proste, ale rymujące się ze zdaniem poprzednika. Jeśli znajdzie się ktoś, kto to zapisze, tym lepiej. Fajna pamiątka. Poniżej, zachowany przykład ( to było kilkanaście lat temu) takiej zabawy. Rysunki – bardzo malutkie dodali do tego rymowanego ciągu zadowoleni rodzice.
Czasem w ZOO jest bardzo wesoło.
Była tam łasica, którą niedźwiedź się zachwycał,
a ten niedźwiedź miał coś tutaj, bo go kopnął orangutan.
Była tam także żyrafa, która się chowała w szafach,
ale jedna się zamknęła i ogonek jej przycięła.
Raz był kangur – dobry skoczek, co zapuścił se warkocze,
a pantera, gdy ziewnęła, to mu warkocz pyskiem ścięła,
Stara puma, na śniadanie jadała śledzie w śmietanie,
a jej ciotka, zebra wiotka wciąż jeździła gdzieś na wrotkach.
Raz się kręcił wężyk boa, wokół szkoły dookoła
i przestraszył wszystkie dzieci, a na deser pożarł śmieci.
Był raz sobie sum „mądrawy”, co wyruszył do Warszawy,
ściął po drodze wszystkie trawy, wrzucił je komuś do kawy.
A w wierszyku nie ma pawia, bo pojechał do Wrocławia,
Już zbliżało się południe, kiedy lew zaglądnął w studnię
i zobaczył swoją ciocię, która miała grzywę w błocie,
była też tam gruba pszczoła, co bekała dookoła.
Na dziś koniec rymowania, bo już przyszła z pracy mama.
Istnieją różne warianty tych rymowanych zajęć, np: Pierwsza osoba zapisuje proste zdanie, ale tak zawija kartkę, żeby był widoczny ostatni wyraz. Zadaniem kolejnej osoby jest dopisanie zdania, które rymuję się z tym wyrazem. I tak jedziemy kilka razy, aż ktoś odczytuje te absolutnie zwariowane rymowanki. To jednocześnie niezłe ćwiczenie językowe, ale dzieci o tym nie wiedzą, bo nie było „ZADANE DO DOMU”
Wymyślamy własne pocztówki na różne okazje: czyjeś imieniny, urodziny, najrozmaitsze ŚWIĘTA i OKAZJE. I jak nadchodzi termin – WYSYŁAMY JE !! Przecież już dziś można zrobić te Na Boże Narodzenie, na Imieniny Cioci Ziuty, na Pierwszy Dzień Zimy, czy też POCZTÓWKI ZUPEŁNIE BEZ OKAZJI, a tylko dlatego, że mamy ochotę kogoś szczególnie pozdrowić. Wszystkie takie wspólne działania są w procesie wychowania na wagę złota. Między trzecim, a piątym rokiem życia dzieci chcą się bawić z nami, robić to, co my i warto to wykorzystać!! Potem im mija, a nam się często po prostu nie chce, a czasem nie wiemy co i jak. Ja chcę tu tylko odrobinę podpowiedzieć. Inne propozycje z wcześniejszych wpisów ( może ktoś nie dotarł):
Na szkle malowane – październik 2018 r
Dzień łamigłówek – styczeń 2019r
Budowa domku ze śmieci – luty 2019r
I były jeszcze jakieś drobne propozycje, ale już nie pamiętam kiedy i gdzie.
SERDECZNIE POZDRAWIAM WSZYSTKIE NASZE, WASZE I NIE WASZE DZIECI.
