Przed wejściem tutaj nie musisz konsultować się z żadnym lekarzem, farmaceutą, a nawet z rodziną, gdyż treści tu zawarte z pewnością nie zaszkodzą Twojemu zdrowiu i życiu,
Idę, idę dalej…może jakiś grzyb namalowany?
Innych grzybów już nie było. Zimne noce, proszę państwa!
Pójdę też na wystawę listopadową – tanie bilety!
Rymowanka pocztowa, ciągle aktualna i pełna nadziei, że oprócz zawiadomień z ZUS-u, ktoś wrzuci jeszcze do wiszącej na płocie skrzynki jakiś PRAWDZIWY LIST, tylko kto by to mógł być? Prawdziwego listonosza też dawno nie widziałam.
Jesień się rozwija, dorasta, właściwie jest już w wieku dojrzewania. Jeszcze tu i tam, będąc w okresie młodzieńczej niepewności kusi nas złudnym ciepełkiem, jeszcze pozwala jakiejś roślince zachować kilka kwiatów, albo nawet rozwinąć parę nowych, ale my wiemy, że to tylko psikusy i zabawa. Jeszcze tydzień, lub dwa i rozwinie się w pełni szarymi porankami, zimnymi kroplami deszczu, powiewami chłodnych wiatrów, ale zaraz, zaraz…czeka nas chyba jeszcze krótki czas KOLOROWYCH liści, kiedy to bawi się w malarza. Poczekajmy. Dziś kilka resztek po lecie.
czyli wczoraj była RÓWNONOC, a dziś pierwszy dzień JESIENI. Zgadza się?
Koniec lata, proszę państwa, a przed nami,
jak to ONA, chociaż nieco nostalgicznie
biegnie Jesień ze swoimi kolorami,
świat malując nam nadzwyczaj artystycznie.
Majtnie pędzlem i spójrz, klony zaczerwieni,
lada moment pobrązowi dębu liście,
tu i tam ostatnią zieleń w żółć zamieni,
a to wszystko robi dla nas oczywiście!
Kto z was zgadnie, czemu Jesień tak się stara,
goni z pędzlem, nie przerywa malowania?
Wiedząc że się na nas czai ZIMA SZARA,
kolorami chce przegonić smutek przemijania.
Dziś mnie w ogóle otoczyły dziwne smutki,
kilka większych, kilka średnich i sporo malutkich.
Krótko i bez zbędnych myśli podam Wam powody:
Ludzki lęk, nienawiść, wojny
i przejście tej Wielkiej Wody.
Jeśli ktoś przypuszcza, że to są moje koty, to się myli. MÓJ jest teren, MOJA wiklinowa sofka, a na niej MOJA poducha, MÓJ pojnik na trawie dla ptaków ( i ewentualnie wiewiórek, bo, owszem widziałam jedną popijającą), ale KOTY należą do sąsiadki mieszkającej „po przekątnej.” Rozumiem, wiem, że te stworki potrafią się wałęsać i polować nawet w promieniu trzech kilometrów od domu, ale u mnie, na MOIM terenie zdarza się to często, zbyt często. Kryją się w MOICH trawach i w MOICH paprociach, czyhają na ptaki kręcące się na MOJEJ działce, ale przede wszystkim wylegują się na MOJEJ sofce, na MOJEJ poduszce.To NIE SĄ MOJE koty, ale wydaje się im, że MÓJ teren, to też ICH teren, a ja też należę do nich i wszystko, co robię, robię dla NICH. Nie zdążyłam zrobić fotki temu Białemu, który któregoś dnia z zadowoleniem MOCZYŁ przez kilka minut przednie łapy w większym pojemniku z wodą.
Taka to kocia natura. Uważają, że to normalne. Czy ktoś z Was przelazłby przez siatkę ogrodową, wlazł do basenu sąsiada, pomoczył nogi, wyjadł zostawione na stoliku przysmaki, zdrzemnął się na tarasowej sofie i przy okazji wyłapał kręcące się wokół pawie i japońskie kurki?? Jasne, że nie! Wiem, wiem, że są wśród nas, ludzkich zwierząt osobniki, które mają o wiele gorsze nawyki i zachowania, i są oni znacznie, ale to znacznie groźniejsi i niebezpieczni. Zatem, z dwojga złego jestem zdecydowania przymknąć oczy na wybryki NIE MOICH KOTÓW.
Hop! Hop! W górę spójrz, Polaku ! Tam podniebny lata goniec
brzęknął gromem, a to znaczy: ciepłych dni nadchodzi koniec.
Jeszcze grzeje nas słoneczko, jeszcze świerszcze grają cudnie,
ale popatrz, już bociany lecą chyłkiem na południe
Powróciłeś już z urlopu? Zerknij w SIEĆ, sprawdź co się dzieje,
może coś, co Cię rozbawi, uspokoi, da nadzieję?
Nowy podpis prezydenta? Demonstracje pod pomnikiem?
Ktoś gdzieś struł się ruską rybką, a ktoś polskim sromotnikiem.
Komputery potaniały, podrożały balerony.
Poszły w górę akcje „LOTU.” Poseł z Dębca miał trzy żony.
Mobbing działa, Polko, broń się ! Na Ochocie pękły rury.
Myjesz półki? Użyj sody. Gdzieś coś rąbią, u nas wióry.
W poniedziałek po południu znów kolizja pod Wrocławiem,
zderzył się ze starym fiatem duży TIR wiozący pawie.
Ktoś gdzieś przegrał mecz, a w Łodzi ogłaszają kursy nowe:
„Potrzebne są pielęgniarki, elektrycy i księgowe.„
Przedawkował ktoś Geriavit…i za młody na te czasy,
ratuj koty, pij bez gazu, skupuj złoto, pilnuj kasy.
Serwuj TCHIBO, zagraj w Lotto. Asortyment szynek? – spory.
Ozon, dziura, antycyklon. Atak kleszczy. Rób przetwory.
Wylej colę, jedz fasolę, przegryź bułką z żytem,
hamuj dziatki, popłać składki, pogłówkuj nad PIT-em.
Noś panamę, zrób reklamę i nie smaruj smalcem,
coś się gdzieś uwypukliło ? „Ktoś wyrówna walcem…”
Łzy na półkę, weź pigułkę, przecież przyszło NOWE,
Rozwiń skrzydła, użyj mydła – Biały Jeleń ( zdrowe !! )
Zostaw pracę, idź na spacer, wsadź telefon w kieszeń,
ktoś cię pewnie powiadomi, że niedługo jesień.
Panie kelner! Jeszcze raz to samo!
Tak, zamawiam znów kolejne życie,
bo pierwszego, mówię to z powagą
nie zdążyłam przeżyć należycie!
Jaś po chaszczach sobie hasa, (nie wie jeszcze),
że w tych chaszczach nań czyhają wredne kleszcze.
Pohasawszy, pojął ten fakt wreszcie,
krzycząc: – Dosyć! Więcej kleszczy tu nie zmieszczę!
Chociaż miło hasać w chaszczach – wszyscy wiedzą,
że to właśnie w dzikich chaszczach kleszcze siedzą.
Zatem, omiń wielkim łukiem wszelkie chaszcze
i się wtul choćby w rumianki lub lwie paszcze.
Być kobietą
to już nie to,
proszę pana!
Być kobietą,
to być szczupłą już od rana!
Dziś kobieta musi trafiać w męskie gusta,
musi mieć cieniutkie nóżki, pulchne usta,
musi wyzbyć się swych pragnień, żądań, dąsów,
zrezygnować z własnych fochów, śpiewu, pląsów,
ale może mieć – i to jest ten wyjątek
jakiś skromny, lecz własny majątek.
Kucharz z lokalu „Palma” w Trzebieży
z niekompetencją szefa się mierzył,
bo ten, siedząc, zresztą w futrze,
śledzie kazał trzymać w cukrze,
zamiast zalać olejem wprost z dzieży.
ZAMIAST czołgać się w Pucku przez życie,
wyjedź, załóż biznes gdzieś w Madrycie.
ZAMIAST weekendy spędzać w galeriach,
załóż japonki i pędź na Gerlach.
ZAMIAST wieczorem pić alkohole
wdychaj wieczorem trzeźwiące sole.
ZAMIAST puszczać dymki skrycie,
rankiem biegaj nago w życie.
I znów, znów udało się spotkanie (umówione oczywiście wcześniej) z LATEM NA WODZIE. 10 dni słońca, wiatrów i wodnych przestrzeni, i towarzyszące temu, może złudne poczucie wolności.
Jednak coś w tym jest, zwłaszcza wtedy, kiedy udaje się nam opuścić bardziej zaludnione rejony gęste od motorówek wszelkiej maści, pływających „domów,” czy wodnych skuterów. Rozumiemy, że są różne, inne od naszych sposoby spędzania czasu na wodzie, ale ryk mocnych silników połączony często z dudniącym odgłosem disco-polo i zagłuszający wszystkie inne dźwięki natury (śpiewy i rozmowy ptaków, szum trzcin, lekki plusk fal i spokojne ludzkie głosy) nie wpisuje się w nasze wyobrażenia o odpoczynku.
Są jednak miejsca, gdzie pojawiają się ciche, samotne żagle, cicha, rozległa połać wody, samotne drzewa, czy urokliwe, zarośnięte grążelami zatoczki. Można wtedy przycupnąć tu na kotwicy, usiąść na burcie, poobserwować, pomarzyć, wysłuchać dramatycznych głosów żurawi i spokojnie obserwować to, co istnieje wokół nas. I nawet wtedy, kiedy odwraca się do ciebie tyłem obrażona kaczka, (bo usłyszała, że jej nie dokarmimy, bo po co?) jest ci dobrze.
A co my dziś jedliśmy w tej bocznej zatoczce na zachodnim brzegu Śniardw? Ano, ugotowała się zupa-śmietnik z resztek ziemniaków, lekko zwiędłej fasolki, marchewki w strzępach i różnych przypraw. Kuchenka spirytusowa działa fantastycznie i chyba jest bardziej bezpieczna od gazowej. Polecam. Na półeczce ( czyli w „jaskółce”) czeka młynek. To jego stałe miejsce. Będzie kawka oczywiście.
Wszyscy wiecie, jak trudno oprzeć się fotografowaniu wschodów i zachodów słońca, co to niby ciągle te same, ale zawsze inne. W tym roku musiałam też je uwiecznić, chociaż ze względu na miejsca kotwiczeń nie były takie zjawiskowe.
WSCHÓD
ZACHÓD
I w tym właśnie porcie nad jeziorem Bełdany, po dziesięciu dniach żeglarskiej włóczęgi zakończyliśmy nasze wodne lato.
Spotkałam wczoraj w sklepie sąsiadkę Ofelię:
– Wszystko mnie boli – rzekła – chyba mam „borelię”.
Na Jerzego, kuzyna, wpadłam w środku lasu –
miał dziwne skurcze – brak magnezu i potasu.
A jedna z koleżanek mojej ciotki – Wiera
kiedy zje coś z glutenem, to prawie umiera !
Szef córki od miesiąca jest bardzo przybity
ponoć mu wyciekają skądś elektrolity.
Co tu robić i co jeść, i jak żyć ?
Nie możesz za bardzo chudnąć, nie masz prawa tyć !
Zrezygnujcie ludzie z cukru, tłuszczu oraz soli !!
Przesłodzicie i już wiecie – dlaczego was boli.
Przesolicie, strach powiedzieć co was później czeka.
Oj, czemu aż tak okrutny jest żywot człowieka ?
Co tu robić, czym się żywić i co pić ?
Nie można za bardzo chudnąć, nie wypada tyć !!
PS. Cukrzę, solę z umiarem, jak lubię,
czasem sobie golonkę lub boczek poskubię
i radośnie roztrwaniam na nie większość renty,
raźnym kroczkiem omijając suplementy.
CZYLI – BLISKIE SPOTKANIE TRZECIEGO STOPNIA
Siedział na begonii. Chyba to ON, a nie ONA, bo nie zauważyłam tego POKŁADEŁKA, które powinno być, gdybym miała do czynienia z samiczką. PASIKONIK POLNY, ZIELONY. Jestem pewna, że szukał wody, bo nie ruszał się, nie próbował skoczyć, ani odfrunąć, kiedy podlewałam swoje ulubione kwiaty. Został, więc zrozumiałam, że nie będzie miał nic przeciwko szybkiej sesji fotograficznej, chociaż chwilami patrzył na mnie surowo spod oka. W końcu znudzony pozowaniem, odwrócił się do mnie tyłem i fotka mniej ostra. Tak to jest z pasikonikami w begoniach.
No, popatrzcie, to jest przecież pasikonik,
jak on żyje, czego szuka, za czym goni?
Chce, jak inni, pospać w cieple, gdzieś w sianie,
później zjeść jakieś pożywne śniadanie,
(złapie pewnie tłustą muszkę na łące),
potem, syty, na swych skrzydłach da koncert
z marzeniami, które zawsze są te same,
że grą zwabi tu, do siebie piękną damę.
A to, co się dzieje później jest bardzo, ale to bardzo skomplikowane. Czego się dowiedziałam? Samiczka przy pomocy swojego pokładełka składa w ziemi kilkadziesiąt, a nawet kilkaset jaj, które zimują w glebie. Larwy, które się z nich wykluwają muszą przejść kilkakrotne linienie zanim dorosną i wykształcą dojrzałe narządy i skrzydła. Podobno może to trwać i kilka lat. A jak długo żyją dorosłe osobniki? 3 – 4 miesiące. Tylko.
A to mało znany mi osobnik, który gdzie indziej długo siedział na suszących się, mokrych dżinsach. Wszyscy chyba są ostatnio spragnieni.
rymki i nie tylko 