Sypnął śnieg nie byle jaki,

opatulił drzewa, krzaki,

zakrył rowy, drogi, stawy,

pniaki, płoty, ścieżki, trawy,

Ot, tak sobie, dla zabawy.

(Lecz żeby przykryć  te cholerne śmieci,

potrzeba by było piętnastu  ZAMIECI.)

     

       

 

BIAŁA BIEL

Cicho, cicho i bez słów

biała biel przyszła znów

malować zimowe pejzaże.

BIEL NIEBIESKA

 

Ktoś tu jest?

O! Bądź zdrów!

Przyjmij dziś – też bez słów

biel śnieżną ode mnie w darze.

BIEL RÓŻOWA

BIEL RZEŹBIONA

BIEL PODZIURAWIONA

BIEL LEŚNA

BIEL GÓRSKA

BIEL NASKALNA

 

BIEL  PIESZO – JEZDNA

BIEL BAŁWANIASTA

   

BIEL NADRZECZNA

Kiedyś tak zaczęłam pewną rymowankę:

I co człowiek z życia brać ma,

kiedy go dopadnie ZAĆMA?

JUŻ NIEAKTUALNA !

                       

TERAZ   WIDZĘ TAK                                                                                                                                                                          WIDZIAŁAM ( No…prawie) TAK

Po półtorarocznym oczekiwaniu ” zrobiłam” sobie ZAĆMĘ (nie, ust nie!) W grudniu – Lewe oko, a w styczniu – Prawe oko. Jeśli żałuję, to tylko chwilami, bo wcześniej widziani ludzie, przedmioty, a także sytuacje i obiekty – pokryte miękką mgiełką były jakieś łagodniejsze, bardziej przyjazne i przyjemniejsze, chociaż mniej kolorowe. Owszem, wyczuwałam czasami innymi zmysłami, że coś, gdzieniegdzie jest NIE TAK – ale teraz widzę wszystko OSTRO i niektóre rzeczy wręcz mnie porażają i przerażają. Ktoś mi doradzał kupno różowych okularów. Ha! Po pierwsze, nie przepadam za różowym, po drugie, łatwiej jest je chyba kupić w HOLLYWOOD, niż u nas.

Są za to chwile, w których wydaje mi się, że całe mnóstwo ludzi w naszym kraju jest dotknięte ZAĆMĄ – niektórych spraw jakby nie dostrzegali. Czy zaćma to choroba społeczna?

JEŚLI  WIDZICIE TAK:

A NIE TAK:

LUB TAK: (a żadne okulary nie pomagają)

A NIE TAK:

To namawiam serdecznie, nie wahajcie się i biegnijcie po diagnozę. Jeśli to ZAĆMA – zapiszcie się na zabieg. Nie boli, trwa krótko, a potem wstrząs – TO JA TEGO WSZYSTKIEGO NIE WIDZIAŁAM? OD KIEDY? NIEMOŻLIWE!  A tak serio – lekarze okuliści powinni mieć olbrzymią satysfakcję z tego, że współczesnymi technikami medycznymi mogą, między innymi, przywracać ludziom widzenie i świat kolorów.

Pozwoliłam sobie wykorzystać i przerobić śliczny wiersz Juliana Tuwima „Płacze Pani Słowikowa…” (mam nadzieję, że autor nie pogniewałby się na mnie.)

Smuci się Danka  –  wójtowa w domku koło stacji,

bo Wójt Zbigniew dawno temu miał być na kolacji.

Tak się godzin wyznaczonych zawsze pilnie trzyma,

a tu już po jedenastej, wójta jeszcze nie ma.

Wszystko stygnie: zupa z raków, pieczone łososie,

bigos, pyzy kartoflane i zraziki w sosie,

befsztyk ostro przyprawiony i mizeria słodka,

a na deser tiramisu i ciepła szarlotka.

– Może mu się coś zdarzyło, może go napadli,

urząd gminny znieważyli i wójta okradli?!

Ale z czego, z czterech biurek i godła na ścianie?

O, laboga, mam nadzieję, że nic się nie stanie.

                                                  

– Nie płacz, matuś – szepce cicho mały synek Bronek-

miało dotrzeć do powiatu tysiąc sto szczepionek,

na urzędzie dawno temu apel wywiesili,

żeby ludzie zamrażarki gminie pożyczyli.

Tata pewno siedzi w pracy i transport ochrania,

to są przecież najważniejsze wójtowe zadania. 

Nagle zjawia się wójt Zbyszek, pomrukuje, skacze.

Coś ty robił? Gdzie szczepionki? Ja już prawie płaczę!

Nic się nie martw – wójt jej na to – dali nam trzydzieści,

nadszedł mróz, to cały transport żem za oknem  zmieścił.

I nie pytaj co, kto zmienił i czyja to wina,

Jaki kraj – takie szczepienia i taka w nim GMINA.

Hej! Już TAAKICH  GMIN NIE MA – sprawdziłam!! Jest lepiej, jest lepiej, jest lepiej, jest jeszcze lepiej i wiadomo:

Lepszy nasz wójt pod Nidzicą,

niż król obcy za granicą.

PS: Miasto Stołeczne Warszawa. Czas pandemii. Podsłuchana rozmowa:                         

Pewna babcia gada z drugą:

– Tak, zaszczepią, już niedługo,

przyznam, że się cieszę wielce,

gdzie wpisali? Blisko, Siedlce.

 

– Och, kochana – druga stęka,

nam wypadła Ostrołęka,

(ale dobrze, że nie Wleń),

ja – już w środę, mąż za dzień.

Właśnie dzwoni do kolegi,

żeby spytać o noclegi,

kuzyn Jaś, też z tego roku,

ma się zgłosić w Białymstoku. 

A nie cieszy się troszeczkę,

że ma szansę na wycieczkę?

I mandatu mu nie wlepią,

jedzie przecież tam, gdzie szczepią.

A jak dobrze się odkazi,

nikt go niczym nie zarazi.

 

       WNIOSEK:

Bo, tak mówiąc między nami,

pech to byłby nad pechami,

gdyby wpadł w wirusa szpony

senior, który miał być zaszczepiony

i gnał z żoną, tłumiąc lęki

na zastrzyk do Ostrołęki.

 

No….zaczęła się, zaczęła się, zaczęła…..o ZIMIE mówię, o tej prawdziwej, wyciszonej  białym śniegiem podziurkowanym dziwnymi śladami, o zimie  z  dymnym, mroźnym oddechem, o takiej zimie od której emeryci powinni chcieć uciekać w ciepłe kraje. A ja nie chcę nigdzie zwiać. Jeszcze raz chcę   poczuć lekkie szczypanie zmarzniętych palców, trzeszczenie mrozu w nosie, łzawienie oczu od jasnej (nie pomrocznej) jasności, więc spacer! Jedna noga chce zostać i pogrzać się przy kominku, druga noga, wsadzona już w grubą nogawkę zimowych. polarowych majtadałów ( nie wygląda to na spodnie!) wyrywa się do wyjścia na zewnątrz. I zawsze ja muszę rozstrzygać ten spór.

Nic to, tak, czy owak, uważać na siebie  trzeba i jeśli na przykład obie nogi będą miały ochotę na przejażdżkę,  to tylko lekkim zaprzęgiem saneczkowym, broń Boże inaczej, nie na butach i nie na nartach, bo to z kolei może się skończyć jazdą na starczym tyłku, a cały zachwyt nad zimą zamieni się  uf, w cierpienie. Zatem, chodźmy ostrożnie i uważnie, ale pozwólmy sobie na odczuwanie prawdziwej zimy.

        

Początek ferii  – był  kropelkowy, tak, była ta fotka  już kilka dni temu, ale teraz wygląda wszystko inaczej, nawet śmieciowym kubłom jest „do twarzy” w śnieżnych ( bo nie w tych z kóz angorskich) moherkach czyż nie?

A tak się zaczęło. Szkoda, że dopiero pod koniec ferii.

                                           

Póki jest zima,

póki mróz trzyma,

dopóki śnieg daje się lepić,

Z samego rana.

zróbmy bałwana,

wszyscy, i starcy i dzieci.

I krótką chwilkę

pograjmy w piłkę,

szybko, nim coś się zmieni,

nim przyjdzie znów długa,

zimowa szaruga

podobna do mokrej jesieni.

Hej, zaśnijcie już, kochani,

czas na krótką przerwę w troskach,

owińcie się ciasno kołdrą i nie zatykajcie noska,

przecież trzeba czymś oddychać!

Uszy? – TAK, zasłońcie oba, żeby nic nie było słychać.

*

W komputerach –  bez kołyski,        

po dniu pracy drzemią dyski.

Pralki, kończąc wirowanie

szepczą zgodnie: czas na spanie.

Wszyscy, człowiek, rzecz i zwierzę

musi zasnąć – a ja wierzę,

że NOC  NAM PRZYNIESIE RADĘ –

tak, jak w bajkach, więc się kładę.

Idę spać.

 

Wszystkie psy już dawno chrapią,

we śnie biegną, warczą, łapią?                           

Śpią też chmury gdzieś w przestworzach,

koty ( i ten z Żoliborza),

myszy, kuny i zajączki,                    

śpią w wazonach róży pączki,

w lasach chrapią rude liski,

w domach – pełne jabłek miski.

Idę spać.

Idę spać.

Idę spać.

 

Każdy wierzy, że go we śnie coś miłego wreszcie spotka.

Oj! Lodówka przez sen stęka – może zimno jej od środka?

Śpią w parkanach wszystkie deski, pobielone dzisiaj śniegiem,

zasnął królik, sarna, jeleń – przemęczone długim biegiem.

Ziewa nawet pewna wnuczka..i, o dziwo, też zasnęła,

pomruczała krótką chwilkę, ha, telefon odsunęła!

On także chce spać?

Nie zrzucajcie kołdry raczej,

Rano może być inaczej –

może nadejść Wielki Chłód,

Dwie Zarazy, Wilczy Głód.

Idę spać…i już nie kraczę.

Idę spać.

Idę spać.

Idę spać.

*

Niech wam się przyśnią bajki pięknie napisane,

(a nie jakieś durne rymowane bzdury)

czyli, choćby dziwne ptaki lecące w nieznane,

a nie na przykład, przerobiony PAŁAC KULTURY!?

 

 

A TO – znacie chyba:

Więc śpij, bo właśnie, słonko chowa się za chmury, zaraz zaśnie.

Wszystkie dzieci, nawet ZŁE pogrążone są we śnie,

a TY JEDNA tylko NIE.  

( tak śpiewała mi moja mama, potem ja śpiewałam innym –  w następnych zwrotkach było to samo, zmieniały się tylko osoby, rzeczy, zwierzątka i wszystkie, nawet złe – zasypiały. Tylko ja NIE. I dziś też tak mam!.)