Listonosz zapukał dwa razy…

9 PAŹDZIERNIKA, w Dzień Pisania Listów (podobno to nawet powinien być TYDZIEŃ) marzyłam sobie o PRAWDZIWYM LIŚCIE. Dawno takiego nie dostałam, co w dobie współczesnych komunikatorów jest, oczywiście OCZYWISTE, ale…czasem…chciałoby się…i … patrzcie no…po prawie dwóch tygodniach, czyli dziś 21 PAŹDZIERNIKA 2020r. trzymam papierową kopertę, z autentycznym znaczkiem i szeleszczącym liścikiem w środku.

Patrzyłam sobie właśnie przez okno na nieco zszarzały świat i nadjechał PAN LISTONOSZ. I mam LIST. Ze Szwecji. Od WANDY. Oto dowód::

Autentyk. Nawet moje imię jest prawdziwe , więc już wiadomo skąd początek ksywki KRY . . .no i dobrze.

Dziękuję. Dziękuję. A dla Ciebie stara piosenka z prośbą do listonosza o przeszukanie torby. Może znajdzie tam list do ciebie, do niego od niej, od kogoś miłego. ( 1963 r):

I jeszcze odpowiedź:

WANDO DROGA !

( ale nie ta, zwana RYBKĄ*)

Chcę Ci bardzo podziękować i to szybko,

więc odpiszę (ech,wybaczysz mi to przecie?),

umieszczając rymowankę w internecie.

Nie jest ważna długość listu – słów wiele, czy też za mało,

najwspanialsze jest to, Miła, że napisać Ci się CHCIAŁO!!

*

PS. Mam nadzieję, że oko widzi już lepiej niż kiedykolwiek.

Mam nadzieję, że niedługo znów zobaczysz dzieci.

Mam nadzieję, że słońce nie świeci po raz ostatni.

Mam nadzieję, że spacery pod chmurą też się udadzą.

* „Rybka zwana Wandą”, była to popularna komedia brytyjska z roku 1988r.

A znaczki też były prawdziwe. JEŻ był za 1 koronę. Królowa – droższa, za 21 koron. Wolę tańszego jeżyka. Królową może i trzeba szanować, ale jeżyka łatwiej pokochać.

PS. Przeleciałam przez Kalendarz Świąt Nietypowych, w którym znajduję tematy do niektórych rymowanek i okazało się, że DZIEŃ 18 PAŹDZIERNIKA był DNIEM LISTONOSZA. Przekazuję tu serdeczne, aczkolwiek spóźnione życzenia wszystkim LISTONOSZOM, DOSTARCZYCIELOM, KURIEROM i DORĘCZYCIELOM. Doręczajcie bezpiecznie! (do rąk, często dziś mytych, mam nadzieję)

Rdzewiejący krajobraz – 20 październik

20 październik – Święto, a poprawniej będzie DZIEŃ KRAJOBRAZU – podobno obchodzony jest w naszym kraju piąty raz. Zatem – święto – nówka.. Nic to. W tym roku „bohaterem” tego dnia ma być DRZEWO. Jako takie. I dobrze, bo jak się człowiek dokładniej rozejrzy przechadzając się po znanym lesie, to widzi łyse polanki, których jeszcze miesiąc temu, dwa – nie było, a teraz coraz ich więcej. A krajobrazy jesiennieją. Na górnym zdjęciu widzicie wytapetowany na nowo płot sąsiadów. Rdza i minia. Dziś dla tych, co od dawna w mieście – jesienna rdza w kilku krajobrazach i nie tylko.

OSTATNIA, RUDZIEJĄCA DYNIA

WINOROŚL RUDZIEJE NA PODRDZEWIAŁYM JUŻ PNIU

LEŚNY, ZARDZEWIAŁY KRAJOBRAZ Z PRAWIE CZARNYM PSEM.

DRUGI, PODRDZEWIAŁY KRAJOBRAZ LEŚNY Z CZARNYM PSEM

TRZECI PIES W ZRUDZIAŁYM KRAJOBRAZIE LEŚNYM I Z CZAJĄCĄ SIĘ MGŁĄ. WSZĘDZIE RDZA.

RDZEWIEJĄCE, UKŁADAJĄCE SIĘ DO ZIMOWEGO SNU – LEŚNE PAPROCIE

TUTAJ – ZARDZEWIAŁA, LEŚNA PATYCZKARNIA

JASNO- RUDY KAWAŁEK LASU BEZ PSA

A TU JESZCZE TRICOLOR (?) OGRODOWY

A NAD RZEKĄ JESZCZE PASTELOWO

A TU, KARMINOWY OWOC TRZEMIELINY POSPOLITEJ. ŁADNY. BEZ RDZY, ALE TRUJĄCY.

I JESZCZE PASECZEK RDZEWIEJĄCYCH WRZOSÓW Z RUDZIEJĄCYM PSEM.

U mnie też coś podrdzewiało i dlatego nie ma dziś jesiennej rymowanki. Może to i lepiej. Lepiej? Lepiej?

No, to LEPIEJ : Lepsza rdza jesienna w kraju,

niż krowy w parkach Bombaju.

Apel (nierządowy, ale nierządny)

Polka – Patriotka wie:

NIE POWINNA MÓWIĆ: NIE,

tylko rodzić, rodzić, rodzić, no i szlus.

Rząd nie po to supłał grosze,

by jeździła w Karkonosze,

tak marnując otrzymane pięćset plus.

Albo jeszcze, nie daj Boże,

kupowała za to może

jakieś szminki, torebeczki, czy stos bluz.

Ee, blues.

A więc, każda patriotka,

nawet słabsza, czy też wiotka,

winna wiedzieć, że rodzenie to jest MUS.

Niepotrzebne żadne bodźce,

babki, wy dla kraju – rodźcie,

bo nas wyludnieniem straszy znany GUS.

Z tabel jasno tam wynika,

polski naród już zanika,

a wie o tym i potwierdza nawet ZUS.

Ee, blues.

Lecz o jednym pamiętajcie,

żadnych obcych nie szukajcie,

nawet gdyby miał bitcoiny i cud- wóz.

Niech wam dzieci da Lech – Polak:

Nowak, Wolski, czy Karolak,

a nie żaden Jożka – Czech, czy Iwan – Rus.

Patrioci! Sami wiecie,

ilu OBCYCH jest na świecie,

którzy kraj nasz chcą rozwalić w pył i gruz.

Ee, blues.

Szafa

Jedna z miłych mi BLOGEREK, do której dosyć często zaglądam ( MMZD – „Pomiędzy patrzę a widzę”) zamieściła kiedyś fotkę swojej SZAFY. Zatytułowała ją co prawda, znamiennym słowem OBSESJA, ale i tak doprowadziła tym wpisem i obrazem do rozwinięcia się u mnie, krótkotrwałego co prawda, ale dziwnego poczucia winy, połączonego z wątpliwościami dotyczącymi samooceny. Nie mogę pokazać tu JEJ SZAFY, mogę natomiast SWOJĄ. WNĘTRZE JEJ SZAFY wyglądało , no, w przybliżeniu TAK:

A to moja szafa. Jeszcze zamknięta. Uchylę jej drzwi za chwilę.

Są najrozmaitsze mafie,

które chcą nam zniszczyć życie,

ja mam taką mafię w szafie

i ta , przyznam, działa skrycie.

Otóż zawsze, gdy ułożę

treść tej szafy w równym rządku,

mija dzień, no…cztery, może…

i…znów muszę, od początku –

złożyć majtki w schludny stosik,

„sparować”skarpety w kulki,

(a kłąb swetrów głośno prosi,

by je przenieść z dolnej półki,

bowiem na niej leży w kupce

wszystko to, czego nie noszę,

a, co może…po przeróbce…).

Zresztą, spójrzcie, bardzo proszę.

Nie, nie mam zamiaru wmawiać tu nikomu,

że ja jestem PERFEKCYJNĄ PANIĄ DOMU.

Ale na wszelki wypadek, zapytałam właścicielki tej perfekcyjnej szafy, czy wierzy w następujące powiedzenia:

POKAŻ MI SWOJĄ SZAFĘ – POWIEM CI JAKA JESTEŚ.

JAK MASZ W SZAFIE – TAK MASZ W GŁOWIE.

Odpisała: „Hmm, nawet jeśli tak jest – to ja jestem wyjątkiem potwierdzającym regułę” – a ja zrozumiałam to dopiero po dłuższej chwili. Czyli wszystko się zgadza.

A jak wyglądają wasze szafy? Nie. kochani, nie pokazujcie mi. To nie powinno mnie obchodzić.

Światowy Dzień Owsianki – 10 październik

Wielka MISKA OWSIANKI – uprzyjemni ci poranki, chyba wiesz,

a OWSIANKI TALERZ spory rozjaśni także wieczory (o ile go zjesz)

Z okazji…Dnia Poczty, Znaczka Pocztowego i Dnia Pisania Listów

9 Październik – Międzynarodowy Dzień Pisania Listów – obchodzony jest na świecie od 1953 roku. U nas od roku 2009, czyli raptem od jedenastu lat. ZA PÓŹNO! SZKODA! Z każdym rokiem prawdziwych LISTÓW jest coraz mniej i mniej…i kto dziś pisze LISTY i po co? Przecież są nowe sposoby kontaktu i Listów Prawdziwych już nie ma. Dziś są PISMA URZĘDOWE, WEZWANIA i ZAWIADOMIENIA. Zdarzy się czasem POCZTÓWKA* przysyłana najczęściej z egzotycznych miejsc z treścią: „TU jest cudownie. Żarcie drogie, ale palmy przepiękne, no i ta błękitna woda. Pozdrowienia. Władek z Lusią”

*POCZTÓWKA, WIDOKÓWKA, KARTKA POCZTOWA zwana też ODKRYTKĄ,(ponieważ najczęściej nie pakowano jej do koperty) Śmiejecie się? Pytacie, czy zwariowałam, że opisuję tak dobrze znane rzeczy? Przecież wszyscy wiedzą, że istnieją nadal najrozmaitsze karty pocztowe, okolicznościowe, z…okazji…,świąteczne…Tak, wiem, a większość z nich ma już nawet gotowe, wdrukowane piękne teksty, żebyśmy czasem nie musieli się męczyć z wymyśleniem kilku odpowiednich, ciepłych i miłych zdań. A może warto spróbować i napisać coś OD SIEBIE, samemu? WIDOKÓWKA KLASYCZNA – 26 lat temu:

TEKST NA ODWROCIE – pisany zresztą przez pewnego osobnika z lekkimi objawami dysgrafii.

Inna pocztówka z widokiem, z jakimiś startymi już dopiskami i z szalenie dziwaczną treścią po drugiej stronie:

A oto prawdziwa koperta ze znaczkiem i z listem w środku. Jaka mogłaby być treść? (kodów wtedy nie było)

Przykład:

Kochana Mamo,

Mam nadzieję, że nieźle się bawisz na tych swoich wczasach z kablami. Łazicie chociaż do lasu, czy nad rzekę? Grywacie w kanastę, czy może ktoś zaproponował brydżyka? Czy ciocia Ziuta daje ci trochę wypocząć, czy ciągle zmusza do wycieczek? A jedzenie znośne? Chcesz pewno wiedzieć jak się czuje twoja wnusia zmuszona do wyjazdu pod namiot przez potwornych rodziców ( czyli mnie głównie)). Otóż czuje się świetnie i żyje pomimo wielokrotnych pogryzień przez komary, oparzeń pokrzywą, łażenia po mokrej trawie, a nawet ość, która jej utkwiła w gardle i którą pincetą wyciągnął jej wujek Piotr nie zrobiła jej żadnej krzywdy, nie wbiła się na szczęście, tylko leżała na migdałku. Ostatnio padał deszcz przez dwa dni, a ta twoja wnuczka łaziła w kaloszkach i pelerynce po całym lesie, aż w pewnej chwili wlazła do jeziora ( nie, nie cała, tylko do kolanek) i musieliśmy się suszyć przy ognisku. Twój zięć zdobył wczoraj, to znaczy kupił na wsi od kogoś 20 jaj prosto od kury i córuchna raczy się koglem-moglem – czasem, tak jak Ty – mi, dodaję jej ciut kakao i gorącego mleczka. Mamo, pobędziemy tu jeszcze z tydzień, bo potem skończy się nam pozwolenie z leśnictwa na biwakowanie w tym rejonie i gdzieś się przeniesiemy. Fajnie, że zdecydowałaś się przyjąć mi małą na resztę wakacji, a na szczęście mamy to miejsce w przedszkolu od września. Chyba ogólnie dobrze się czujesz? Pozdrów ode mnie ciotkę Ziutę i nie rozrabiaj tam za bardzo. Uściski. Twoja córeczka ( ha!)

Napisz do mnie list, no, napisz, bardzo proszę,

taki prawdziwy, w kopercie, koniecznie z ładnym znaczkiem

i bez stempla „OPŁACONE” (tych stempli nie znoszę),

i możesz pisać krzywo, kulfonami, albo drobnym maczkiem.

Opisz mi w nim pogodę, swój dzień, jakąś scenkę,

opis może być smutny, śmieszny lub złowrogi,

bo chcę raz jeszcze usłyszeć tę starą piosenkę:

Hej, jedzie pan listonosz, ludzie zejdźcie z drogi!

Co jeszcze możesz opisać? No, sama nie bardzo wiem?

może to, na co patrzysz w tej właśnie chwili,

albo zdradź mi, czy nadal wymyślasz sobie przygody przed snem,

lub, co sądzisz o ludziach wokół, źli są, czy raczej mili?

Napisz, czy też uważasz, że to lato było pełne słońca,

lub o tym, że świat twym zdaniem utknął w dziwnej matni,

i że podobno siedem lat tylko dzieli nas od końca,

i że to prawdopodobnie twój list już ostatni.

https://www.youtube.com/watch?v=Qy8MylHlD08&list=RDQy8MylHlD08&index=1

Z okazji…Europejskiego Dnia Ptaków – 1 Październik

Przyśpiewka Ptaka – Dziwaka

Oj,tak, tak

Oj, tak tak,

leży sobie ptak na wznak.

Egzystencja już mu zbrzydła?

Ktoś mu nagle podciął skrzydła,

że od rana leży tak,

jak kompletny wrak?

Oj, tak, tak,

Oj tak tak,

smutny,osowiały ptak.

Nie podfrunie, nie podskoczy,

zwiędły ogon, mętne oczy,

czuje, że mu czegoś brak,

życie traci smak.

Oj, tak, tak,

oj, tak, tak,

czeka ptak na jakiś ZNAK,

pewien jest, że właśnie jego

już nie spotka nic dobrego –

ten stan zna też każdy ssak.

Chcą żyć, a nie wiedzą JAK.

OJ, NIE, NIE!

Ktoś tu zmyśla, a to źle!

Więc publicznie wam się zwierzę:

W Święto Ptaków ZAWSZE leżę

i zrozumieć może mnie,

ten, co fruwa całe dnie,

czyli TAK, czyli TAK – jakiś inny PTAK

Szyszka – party

Tydzień temu we wpisie CZAS NA LAS wspomniałam o twórczych ( bo takie są!) zabawach, polegających na budowaniu świata z tego, co się znajdzie w lesie i nie tylko. I przypomniałam sobie, że gdzieś, kiedyś, mieliśmy starą książeczkę, w której pokazano jak i co można zrobić. Znalazłam ją. Oryginalnie wydana była W Niemieckiej Republice Demokratycznej ( HA!) Powinno się ją spalić? Niektórzy chętnie by się do tego zabrali, li tylko z tego powodu, w jakich czasach i przez kogo była wydana (oczywiście, przy okazji burzenia Pałacu Kultury w Warszawie, czy unicestwiania innych elementów naszej historii w ramach dekomunizacji). Nie, dziś nie palimy, nie burzymy. Budujemy.

To okładka i pierwsza strona. A może ta książeczka istnieje nadal, a ja nic o tym nie wiem? Ktoś ją zna?

Zawsze strugało się łódeczki z kory i nie zależało to od czasów, w których się żyło.

Kolejka ŻOŁĘDZIAKÓW jak do dzisiejszych AQUAPARKÓW!

Ten żołędziowy wąż i pająk szalenie mi się spodobały. Chyba poświęcę kilka godzin i…

A w ZOO – jest bardzo wesoło, kiedy lew szoruje zlew, a żyrafy myją szafy…

Taką sowę KAŻDY potrafi zrobić!

Nie zrobię gęsi, zawsze się ich bałam.

My jesteśmy zajączki DWA, nie boimy się nawet LWA! ( kto zgadnie, skąd pochodzi to oświadczenie?)

Dyskoteka !

W ten weekend – wyprawa po materiały, w następny – organizacja SZYSZKA – PARTY. Dla rodziców odrobina nalewki na głogu i DO ROBOTY.

Dowodem na to, że są jeszcze ludzie, którzy urządzają sobie żołędziowo – kasztanowo – szyszkowe warsztaty domowe jest poniższa fotka, którą otrzymałam ostatnio od kuzynki z dołączonym zapewnieniem, że zabawa była świetna. Cała scena z dyniami w tle. Dziękuję. Czy ktoś jeszcze mi coś przyśle?

Czas na LAS

Z okazji…Pierwszego Dnia Jesieni – 22 Wrzesień

No było, było i minęło. Jak wszystko. Mam na myśli LATO, oczywiście. Przygotowywałam na to zdarzenie i siebie, i was. Stopniowo, prawda? Ostatnimi wpisami. Niech nikt więc nie śpiewa ” A mnie jest szkoda lata…” Po co? Będą następne, w których znów się zdarzy to i owo, znów będą burze, upały, które się zaczną, pobędą, a potem skończą i miną. I nie słuchajcie tej starej piosenki! Włączcie i wyłączcie. I zanurzmy się w innej porze.

Bo mamy teraz JĄ. Przyszła, a razem z nią pierwsze grzyby i pierwsze grzybobrania. I tu mamy problem. Matko Miła! Mówię o JESIENI oczywiście i o związanym z nią wzroście liczby śmiertelnych zatruć GRZYBAMI. Skończyło się lato i zmniejszy się liczba utonięć, zaczęły się inne możliwości robienia sobie KUKU przez własną niefrasobliwość, niewiedzę i wiarę, że to co się zdarza innym, nie może zdarzyć się nam ( jak wszyscy wiemy, nie ma sezonu na wypadki samochodowe i nie ma dnia w ciągu CAŁEGO roku, żeby ktoś nie zginął). Ale zostańmy przy grzybach. Kiedyś, podczas pobytu na Dolnym Śląsku trafiłam na festyn w Lwówku Śląskim, gdzie nadleśnictwo przygotowało grzybową ekspozycję. Świetny pomysł. Czy są takie lekcje w szkołach? No… nie wiem.

Daję większe obrazki, łatwiej będzie się w tych grzybkach rozeznać. Jeśli się nie udaje – polecam zakup jakiegoś dobrego atlasu ze zdjęciami i opisami wyglądu dobrych grzybów i trucicieli. Zobaczcie, wydano też POCZET GRZYBÓW ( nie tylko KRÓLÓW!) POLSKICH na podkładce.Też można popatrzeć.

Ci z was, którzy którzy się odważą na skok do lasu, w ten, ha, gąszcz pełen kleszczy, komarów i czegoś tam jeszcze, niech po prostu będą czujni i nie podnoszą każdego grzyba, jaki się napatoczy, a również niech obserwują, czy na odzieniu nie przysiadł czasem jakiś podejrzany robal. Sama nie wiem, czy ci, którzy opisują te wszystkie straszne rzeczy, na jakie można się natknąć w lasach – chcą nas odstręczyć od wejścia do nich, czy po prostu namówić na zakup trucizn, maści, kremów, szczypców do usuwania tego, co nam wejdzie w skórę, w ucho, czy za paznokcie. Ja tam chodzę. Raz się żyje.

U mnie – z traw jesienią się wyłania

jedna, druga, czasem trzecia KANIA.

I pytacie, co z niej robię? Nie wiecie? O, rety!

Chrupiące i soczyste, grzybowe kotlety.

Bardziej lękliwym radzę nie ryzykować, nie zbierajcie grzybów, ale szyszki, żołędzie i różne śmieszne gałązki, czy korzonki. Ten poniżej wyciągnął w moim kierunku swoje cztery (!) paluchy, przywitałam się, ale go zostawię. Często spotykam w lasach takie właśnie stwory.

Jeśli już uzbieraliście szyszki i inne leśne drobiazgi, a macie w domu trochę dobrego kleju – zawsze możecie zrobić dla dzieci, wnuków, czy nawet sąsiadów – Szyszka-Party z Tworzeniem Tego, Co się Komu Podoba.

Ten wczesnojesienny las jest, jak wiecie, jeszcze zielony.

I jeszcze jedno: W lesie jest bardzo trudno zetknąć się z panem Koronawirusem.

Dzień Geologa – 18 Wrzesień

Do końca LATA TRZY DNI. Wyskoczmy jeszcze poza miasto, poza wieś. Nie, nie – LAS odwiedzimy jeszcze później. Wyskoczmy na pola, najlepiej takie świeżo zaorane, albo powłóczmy się po zapiaszczonych ścieżkach. Zobaczcie ile można wypatrzeć ślicznych, albo ciekawych, albo dziwnych i niezrozumiałych KAMIENI. Nie trzeba być geologiem, by polubić urodę kamieni. Warto jednak czasem geologa spytać : – A ten, to co to? Odpowie : – „To kawałek krzemienia, czyli skały osadowej, utworzonej z chalcedonu z domieszką kwarcu lub opalu. Spójrz na poniższą fotkę – powie ci dalej – to KRZEMIEŃ PASIASTY. Występuje w części Gór Świętokrzyskich. I tylko w nich.Piękny!” I już wiesz.

Za chwilę będzie kilka kamieni. Nie podaję nazw, bo większości nie znam, a nie chcę was wprowadzać w błąd. Jeśli ktoś z odwiedzających mnie tutaj będzie coś o nich wiedział – proszę o informację. Coś wtedy uzupełnię. Ale na wstępie wprowadzająca w sedno krótka rymowanka:

Dawno temu – może dzicy spod Nidzicy,

a obecnie całkiem zwykli podatnicy,

ekspedientki, dyplomaci, cukiernicy

czyli, jak widzicie , różne ludzkie grupy

mają zwyczaj znosić łupy do chałupy.

Lecz co dzisiaj zbiera zbieracz, gdy zawzięty?

Znaczki? Fajki? Czy lecznicze suplementy?

Kości? Noże? Piórka? Czy raczej diamenty?

Bo ja, włócząc się po polach mam jedno pragnienie:

WYŁUSKAĆ Z ZIEMI KAMIENIE.

NIEKTÓRYM WARTO, PRZY POMOCY TAKIEGO MŁOTKA – zajrzeć do środka

Ten mały, walec w kolorze bursztynu został znaleziony na plaży, ale bursztynem nie jest. To podobno wytopiony w takiej właśnie formie piasek – podczas uderzenia pioruna. Wiecie coś o tym?

Skąd te dziurki? Czekam na wyjaśnienie

TAK. Te znam. To krzemienie.

Kiedyś, jeśli ktoś nie wyrażał wielkiej ochoty do zdobywania wiedzy był częstowany takim porzekadłem : NIE UCZYSZ SIĘ? BĘDZIESZ KAMIENIE ŁUPAŁ PRZY DRODZE !