Z okazji… Europejskiego Dnia Seniora – 20 październik

Zabawmy się! (propozycja zwariowanego scenariusza na spotkanie towarzyskie seniorów w „Rozmaitościach”)

Ktoś główkuje bladym świtem:

Jak się zająć emerytem ? ?  

Czy zarobić na nim można ?                         

Myśl nie zdrożna, wręcz pobożna,

musi spotkać się z zachwytem.

I podaż zrównać z popytem.

 

Ktoś główkuje wieczorami:

Jak się zająć seniorami?

Trzeszczy im we wszystkich gnatach,          

mało jarzą z tego świata,

a często rodzinne męty

obskubują takich z renty!

Jak takiemu ulżyć w doli?

Wstaje taki – wszystko boli,

Rusza taki – i już dyszy,

mało widzi, słabo słyszy,

a w dodatku wciąż narzeka.                   

Co go jeszcze w życiu czeka?

 

Warto im założyć klub!

Z kursem „Jak hodować drób,”

może z ćwiczeniami z JOGI?

I z wykładem: „Koniec drogi”.

Ważny będzie kurs fechtunku,

cerowania i rysunku,

oraz program oświatowy:

” Starość – Radość. Bądź gotowy „          

 Kurs wędkarstwa i jajcarstwa,

śpiewu, haftu i garncarstwa.

Po tych kursach zapamięta,

na co poszła jego renta.

No, bo chyba GANGNAM DANCE

jest raczej bez szans ?!?

 

Z okazji…DNIA DRZEWA – 10 październik

Dziś coś z dawnych lat. Wspominałam już o panu Probierczyku i jego konkursie ( w „Starcie). Kiedyś polecił czytelnikom napisać tekst arii do nieistniejącej opery „Październik Miejski”- sceneria: ogród miejski, w głębi ogrodnicy z narzędziami pracy, Królowa Jesień..i chór ogrodników (też miejskich!). Arię napisałam, a że jest o drzewach, to publikuję. Wyobrażacie sobie życie bez drzew? Ja nie.

Aria miejskich ogrodników

Razem, bracia, bo nadchodzi czas, straszny czas,

rdza okryła akacjowy las, miejski las,

rude liście-października łzy

zgrabimy My. (bis)

Dalej bracia, bo z konarów drzew, miejskich drzew

wampir-ołów wyssał całą krew, żywiczną krew,

suchą gałąź, co wypadła z gry

zetniemy My. (bis)

Naprzód, bracia, bo już zimy duch skrócił dzień,

zieleń skwerów osnuł szary cień, mroźny cień,

chwastów w ziemi tkwiące białe kły

skopiemy My. (bis)                                            

 

Refren: Więc kop i grab,

hej, według map,

i wiąż ten wiąz,

bo krzywy wciąż.

Patrz, próchna kłąb,

więc rąb w ten dąb.

I wal, i grab,   

i rąb, i kop,

ogrodnik – twardy chłop!                                                  

 

to dąb kanadyjski (podobno)    Niewiele już urośnie

Z…Okazji Dnia Nauczyciela który, jak wszystkim wiadomo wypada 14 października –  wpis publikuję wcześniej, bo może ktoś zechce wykorzystać te treści i użyć ich jako mniej poważnego „przerywnika” w organizowanych szkolnych uroczystościach. Sprawdziły się kiedyś w pierwszych klasach gimnazjalnych.

Dwie grupki „raperów” wybiegają z dwóch stron blokowisk różniących się od siebie. Z jednej strony widać zadbane osiedle, wille, z drugiej stare rudery.(Można z tektur i pudeł po czymś tam, sklecić coś w rodzaju symbolicznej scenografii)

I grupa  : – Po kiego ta szkoła, te belfry złowieszcze,

co myślą, że w głowie

te bzdury pomieszczę,

chcę luzu i kasy

i mieć w życiu spoko,

ja nie żaden orzeł, by latać wysoko,

po diabła ta szkoła…po diabła ta szkoła…….

II grupa: – A po to, człowieku, byś się nie zgubił w XXI wieku.

Kiedy nie nadajesz na mózgowej fali, to zero wiesz o świecie

i każdy ci dowali, dowali…

Normalka, czy jarzysz? Słabych łatwo tłuką, lecz durnych bez

wiedzy, to robią w bambuko, w bambuko, w bambuko…

I grupa: – A może ja wolę posiedzieć pod gruszą,

mnie żadne mądrości nie biorą, nie kuszą,

popiję browara, popalę skręcika, to jest cool, ziomale,

a szkoła niech znika, niech znika, niech znika….

II grupa: – A popij i popal, lecz chyba pamiętasz

tych kumpli, co po tym trzepnęli w kalendarz.

Gdy czegoś się nauczysz, to nie dasz się wyzyskać

i nikt ci nie każe radochą w szkole tryskać,

wyciągnij co możesz od nauczycieli,

jak jarzysz coś o świecie, to życie cię nie zmieli, nie zmieli…

I grupa: – Może i te ćwoki niegłupio nadają,

lecz po co te belfry wciąż mi dowalają, wciąż mi dowalają…

nie kuję na czwórki, to mają mnie za owcę,

a musi to na Rusi, a w Polsce jak kto chce,

my chcemy, ziomale, nauczyć się fachu,

nauczysz się fachu, nie masz bracie strachu,

więc chyba połazimy jeszcze do tej budy,

tak siedzieć pod krzakiem, to też same nudy, to też same nudy,

obczaim języki, już wiemy co to „CURIK”,

bryzgniemy do Francji jak polski hydraulik, jak polski

hydraulik, jak polski hydraulik….

RAZEM : -Więc razem, palanty, idziemy do budy,

bo siedzieć gdzieś po krzakiem,

to też same nudy, to też same nudy,

a jeszcze na finisz krzyknijmy, kolego:

szanuj belfra swego, mógłbyś mieć gorszego,

gorszego, gorszego….

 BLUES DLA NAUCZYCIELI

 ( kilka osób i solista)

Jakiś przedziwny tkwił w nas MUS

i choć chcieliśmy iść na luz,

ten durny mus

jak w głowie guz

edukacyjny stworzył blues:

Pojmujemy profesorskie wasze racje –

kasa mała. Czy im starcza na kolacje ?

I po wielu, wielu latach nauczania :

głos schrypnięty,

wzrok zamglony,

krok się słania.

Lecz prosimy: – Nie odchodźcie do „Reklamy,”

bo jak sobie bez was w życiu radę damy?

Jeśli nawet coś nas dzieli,

jak bez was, nauczycieli

wszedłby całkiem nowy człowiek w stary świat?

Więc główkuje solidarnie nasza zgraja,

a to smętnie i bluesowo nas nastraja.

Przecież życie – nie wakacje,

więc o naszą edukację

ktoś, do licha, przecież musi, musi

musi dbać.!!

Solista:- (melodeklamacja)

Gdy wam w serce wejdzie czasem grzduła mroku,

siądźcie sobie, profesorzy, gdzieś na boku

i herbatką przyprawioną kroplą . . .soku

powtarzajcie słowa bluesa choć raz w roku:

Razem: – To nie zawód, ale misja, albo więcej, a wiec dalej róbcie swoje –                   jak w piosence, bo choć młodzież nie jest święta, każdy z nas –                   WAS zapamięta, każdy z WAS – odciśnie na nas jakiś ślad, jakiś                          ślad, jakiś ślad….

UWAGA:  Blues miał podkład muzyczny, ale może znajdziecie własną melodię?

 

 

 

 

Z OKAZJI…. DNIA ANIOŁA STRÓŻA- w tym roku wypada on 2 października

 

Jest, jest takie święto – Dzień Anioła Stróża. Podobno ustanowił je w roku 1670  papież Klemens X. Wiedzieliście ? No, tak myślałam.. Nic nie szkodzi, dziś przemówię w Jego imieniu:

Właśnie, że jestem

Myśl o mnie szorstkim odtrącasz gestem

i gdy ktoś mówi: JEST. Twierdzisz: PLECIE !

A przecież zawsze przy tobie jestem,

Byłem przy starcie, będę przy mecie.

Bo kto się włóczył mokrym oparem

za twoim OPLEM szepcząc ci w uszko:

Uważaj ! Traktor za tamtym STAREM,

zwolnij, przyhamuj! Już ! Z gazu nóżka !

Kto zajął obok krzesełko puste

na tym bankiecie przed dniami trzema

i strącał z łyżki kąski zbyt tłuste ?

A ty wciąż mówisz, że mnie to nie ma ?

Kto srebrną nicią, w środę, pod lasem

dwa sromotniki skradł ci z koszyczka

żebyś nie odszedł przed swoim czasem ?

To ja – Anioła Stróża duszyczka.

Uwaga: Ten Aniołek z fotografii  miał być w kolekcji  malowanych obrazków,  które lada moment ukażą się w „rozmaitościach”, ale trafił tu, bo ma swój dzień.

 

 

Z OKAZJI…Światowego Dnia RZEK.

Inicjatorem utworzenia Dnia Rzek był Kanadyjczyk Mark Angelo, który powiedział:- „ Rzeki są tętnicami naszej planety, są liniami życia w pełnym tego słowa znaczeniu”. Dzień Rzek obchodzimy od roku 2005-go, zawsze w ostatnią wrześniową niedzielę. Przekażmy to dzieciom.

Widziałam taką rzekę               

„ Płynie, wije się rzeczka

jak błękitna wstążeczka” (Julian Tuwim)

Oj, nie zawsze, kochani.                                                

Muszę świat za to zganić.

„Woda w rzeczce przejrzysta,

zimna, bystra i czysta.” ( Julian Tuwim)

Biegnąc nie mruczy – wrzeszczy,

zmętniała od kwaśnych deszczy.

Nie przeżyją w niej chyba,

ani rak, ani ryba,

A jeszcze ktoś szalony

wrzucił do niej opony.

I w Światowym Dniu Rzek zanućmy np.na melodię  „Niech żyje bal…”

Płyń, rzeko, płyń,

niech od burt czysty nurt się odbije.

Żyj, rzeko, żyj,

niech przeżyje ten, kto z ciebie pije.          

Chroń wody, chroń,

to nasz trud, żaden cud się nie zdarzy,

Świat będzie trwał

gdy mądrzejsi staną na straży.

Niech nie schnie las,

niech się ślad w mokrej trawie odciska,

niech kwitnie sad…

CHROŃCIE WODY, Kochane ludziska !

Z Okazji…Pierwszego Dnia Jesieni 2018

Dla juniorów

JESIEŃ

Opadają liście z klonu czerwone, a jakże!               

Miś nie pisnął nic nikomu i schował się w gawrze.

Bocian ze swoją kompanią na południe wraca,

noc się strasznie wydłużyła, za to dzień się skraca.

Ukryły się głębiej mrówki i leśne ropuchy,

w pajęczynach brak pająków, zniknęły gdzieś muchy!

W sadach dawno już dojrzały koksy i kosztele,                  

wczesnym rankiem nad łąkami zimna mgła się ściele.

Ktoś tam zbiera grzyby w koszyk, ktoś kasztany w kieszeń,

czy to wszystko zapowiada, że nadeszła… jesień?

Jest też, że wyrażę się bardzo oryginalnie tzw. JESIEŃ ŻYCIA. Przebiega różnie, ale życzę wszystkim, żeby była kolorowa, ciekawa i pogodna.

Dla już dorosłych

Niezależnie czyś jest szefem, menadżerem, czy królewną,

policjantem, historykiem czy młotkowym,

stwierdzam z całym przekonaniem, że na pewno,

Twoja JESIEŃ też już czeka. Bądź gotowy.

I, o ile nie ogarnie cię ochota,

żeby skoczyć z wieży Eiffla albo z mostu,

niech w tę jesień cię wprowadzi ta myśl złota:

ŻYJ. Powtórki z życia nie ma. Ot, po prostu.

Dla seniora

( w pierwszej części rymowanki możecie sobie zmienić np. kuzyna na mężusia, imieniny na urodziny, druha na zucha itp.)

Hej, Kuzynie, Szwagrze, Druhu

MOC mężczyzny siedzi w DUCHU.

Niech TWÓJ DUCH się dziarsko trzyma –

nie tylko na Imieninach.

Niech nie targa Tobą trwoga,

żeś troszeczkę słabszy w nogach!

Bo cóż tu jest do ukrycia ?

Dorwała nas JESIEŃ ŻYCIA.

* * *

Niektórym trudniej złapać pion

i cierpliwości brak do żon,

Czasem dziwnie myśl się  „pląta”(?),

coś nas kłuje w ciała kątach,

coś nam trzeszczy w zakamarkach,

rzadziej śpiewasz, częściej sarkasz,

coś sztywnieje w różnych zgięciach,

lecz tu, szlocham wręcz z przejęcia –

Z ŻYCIA BIERZ, CO JEST DO WZIĘCIA:

„Do serca przytul psa”…,*

weź deser na kolana

i pomalutku zjedz i pomyśl sobie, że od rana

słoneczko znowu lśni, gdzieś w dali mkną jaskółki,

kogucik zapiał gdzieś, a Ty połknąłeś już pigułki.

A kiedy jakiś dzień w cień smutku Ci się schowa,

Ty ten dzień, sobie zmień

olej cień, nie bądź leń

i… zacznij coś od nowa.

* Tak, to początek refrenu piosenki Jana Kaczmarka z kabaretu „ELITA”. Całość możecie odśpiewać na ich, lub własną melodię.

I jeszcze… jesienny DONOS na podstawie wiadomości sieciowej z dnia 15 września br.

W sieci już kolejna, straszna plotka krąży,

a dotyczy pewnej walki w mieście – Łomży,

gdzie podobno jakieś panie, twarde Polki

o darmowe się pobiły parasolki.

Ech, przypuszczam, że to związek ma z jesienią,

Polki wiedzą, że warunki się odmienią

i gdy lunie wreszcie coś na nasze głowy,

Każda Polka, czy też Polak – jest gotowy.

To jest przecież stały zapas dobrej Polki:

„wucerolki,”mąka, sól i parasolki.

Masz trzy takie – to ochronisz swoje „POD” i „NAD”,

przypominam: TAKI, sorry, MAMY TU KLIMAT.

 Jutro, 19 września jest Dzień Dzikiej Fauny. Ogłoszony celem chronienia wszystkich zwierząt naszej planety. Nie zdobyłam ciekawych fotek tych najdzikszych, ale przyznajcie, że ten pająk pożerający swoją zdobycz wygląda dosyć dziko. Należy też do fauny ( niestety, nie lubię tych osobników). Jeśli, narażając oczywiście swoje życie zdobędę jakieś fotografie – uzupełnię wpis.

Kret                                                

Tam są, proszę państwa, KRETY.                                 

Nie, nie widać ich, niestety bo te ssaki od lat wielu

żyją w podziemnym tunelu.

Zgoda, taki kret, w ogrodzie,

zachowuje się jak . . . złodziej,

Czy to nie on wczoraj z rana

zjadł cebulki tulipana?

Lecz pomimo to, kochani,

już nie będę kreta ganić.

Kret, drążąc swe krecie dróżki,

spulchnia ziemię pod ostróżki.

      ( uwaga! To bzdury! Krety nie znoszą tulipanowych cebulek .Wolą dżdżownice.)

     Bóbr

O ile nam wiadomo, Bóbr

zajęty rozbudową dóbr

bardzo rzadko wychodzi spod wody.

Nowa tama, żeremie, rów,

panie Bobrze, czy pan jest zdrów?

Trzy osiki przegryzł pan od środy!

  Jeż

      Nie wiem, czy ktoś mi uwierzy,

      że nie lubię głaskać jeży.

      Kiedy coś przestraszy jeża,

      jeż okropnie się najeża.

      Dziwny to jest zwierz.

      Dotknij! Czy już wiesz?

    Łoś

     Proszę Pana, taki Łoś, to jest KTOŚ.

     Gdzieś w ostępach, przez bagniska

     biegnie, że aż woda tryska.

     Dudni ziemia, krzyczą ptaki:

     Kto to taki? Kto to taki?

     Ciszej! Stop, już dość. Odpoczywa Łoś.

    SIKORKA

Weź lornetkę i aparat ( choćby starej klasy: ZORKA ),

spójrz, na brzozie przycupnęła Bogatka. Sikorka

Żółty brzuszek wyprężyła, wokół się rozgląda,

Zjada tyle, ile waży. Czy na to wygląda ?

PAJĄK

Chyba każdy z Was widział krzyżaka- pająka.

Snuje sieć i na niej często sobie brzdąka.

Całe szczęście, że do tej mocnej, wielkiej sieci

wpadają muchy, a nie babcie czy też dzieci !

Nie wiem, czy się znajdzie na to jakaś rada,

lecz w naturze przeważnie każdy kogoś zjada.

Zaskroniec

Na polanie pełnej słońca

wlazła babcia na zaskrońca,

krzyku narobiła,

grzyby wystraszyła.

A zaskroniec syknął z cicha:

Skąd ten rwetes? Ech, do licha!

Babcia się ze strachu zwija,

a zaskroniec, to nie żmija.

Nie poznasz mnie po ogonie,

spójrz lepiej na moje skronie,

mam dwa, złote półksiężyce

i choć nimi nie zachwycę,

właśnie one, moi mili

odróżniają mnie od żmii.

 Puchacz

Puchacz, gdy puchnie, to w lesie ruch.

Spuchnięty puchacz to jest sam puch.

Puchacz, gdy huczy, to las aż drży,

Hu! Hu! Puchaczu, czy jesteś zły?

Łabędzie                       

Łabędzie, białe łabędzie

mają tak długą szyję,

że czasem chcę zapytać:

Jak łabędź szyję- myje?

Łabędzie, białe łabędzie

skrzydła mają jak żagle.

Łopot, stukot o wodę

i odfruwają nagle.

Żurawie

Nad rzeką, po mokrej trawie

dostojne dwa żurawie

brodzą w dziwnej zadumie.

Co taki żuraw umie?

A przecież ich hejnały

budzą codziennie las cały

kiedy słoneczko wschodzi!

Niech sobie żuraw brodzi…..

ORZEŁ

Orzeł ma gniazda

wysoko, aż w gwiazdach,

gdzieś w skałach, na wielkim drzewie.

Orzeł ma szpony i dziób zakrzywiony,

a co robi w górze, nikt nie wie.

Powiedz mi, Mamo,czy mógłbym tak samo

jak on polecieć, hen w chmury?

Zerknąłbym tylko

przez króciutką chwilkę,

jak ziemia wygląda, tam z góry.