Jejku! Co się dzieje ze mną?

Znów wezwałam nadaremno

Jego imię: – Boże Wielki,

jakie piękne te sopelki,

odkąd przegrzaliśmy świat

– nie  widziałam ich od lat!!

Czy to znaczy, (mam nadzieję),

że życie znów znormalnieje?

Będę mogła liczyć na to,

że latem znów będzie lato,

a zimą prawnuczka  mała,

będzie tak, jak ja  lizała

zimne, chrupiące, sopelki?

Nie lizałeś? Boże Wielki!!

 

                                WIEWIÓRKA DONICZKOWA

Rano, od podwórka          

przybiegła wiewiórka.

W doniczce zasiadła,

trzy orzechy zjadła.

Hej, pani wiewiórko,

czy to twoje piórko?

Nawet na mnie nie spojrzała 

i  z orzechem w pyszczku, zwiała.

Więc stwierdzam ponuro,

że z rudą wiewiórą

jest  poważna bieda,       

bo…żartować  z nią się nie da.                           

Rzecz pewna, że mała pouczy mnie jutro:

Wiewiórki piór nie mają, tylko piękne FUTRO

i po co ja się gapię, gdy ona orzechy łupie?

A tak  w ogóle, to ludzkie samiczki są głupie.

         

                                                            

A piórko, jestem pewna,

zgubiła jakaś Bogatka biedna,

bo takie małe ma właśnie ona,

więc, raczej nie wypadło sroce spod ogona!

To ja się już  na dziś – zmywam, moi kochani

Jeżeli komuś z was, tak jak mnie, został koszyk niepożartych orzechów, (niestety, z kilku świąt pod rząd!) to przy pomocy dziadka i młotka trzeba je odskorupić, rozdrobnić nieco i dodać do jakiejś ptasiej mieszanki. Sprawdziłam. Można ptaki orzechami częstować, zwłaszcza, jeśli już dla ludzi mniej się nadają z racji wieku (chodzi o wiek orzeszków, oczywiście) Też sprawdziłam. A ptaki różne, najróżniejsze mogą pojawić się z wizytą. W mieście też. Ostatnio na Ursynowie w Warszawie grasowało stado kwiczołów. Ha!

Nas kilkakrotnie odwiedzały bażanty.Tego „złapałam” przez szybę. Gdyby była świeżo umyta, fotka byłaby lepsza.

    Tu, poniżej Pan Kowalik. Lubi biegać po brzozie w górę i w dół, znów w górę, i w dół.

Czyżyki ogrodowe. Zawsze w stadzie i zawsze łakome

 

                        

Poniżej – łatwe do rozpoznania sikorki i dzięciołek podjadający im słoninę.

              

       

Sypnął śnieg nie byle jaki,

opatulił drzewa, krzaki,

zakrył rowy, drogi, stawy,

pniaki, płoty, ścieżki, trawy,

Ot, tak sobie, dla zabawy.

(Lecz żeby przykryć  te cholerne śmieci,

potrzeba by było piętnastu  ZAMIECI.)

     

       

 

BIAŁA BIEL

Cicho, cicho i bez słów

biała biel przyszła znów

malować zimowe pejzaże.

BIEL NIEBIESKA

 

Ktoś tu jest?

O! Bądź zdrów!

Przyjmij dziś – też bez słów

biel śnieżną ode mnie w darze.

BIEL RÓŻOWA

BIEL RZEŹBIONA

BIEL PODZIURAWIONA

BIEL LEŚNA

BIEL GÓRSKA

BIEL NASKALNA

 

BIEL  PIESZO – JEZDNA

BIEL BAŁWANIASTA

   

BIEL NADRZECZNA

Kiedyś tak zaczęłam pewną rymowankę:

I co człowiek z życia brać ma,

kiedy go dopadnie ZAĆMA?

JUŻ NIEAKTUALNA !

                       

TERAZ   WIDZĘ TAK                                                                                                                                                                          WIDZIAŁAM ( No…prawie) TAK

Po półtorarocznym oczekiwaniu ” zrobiłam” sobie ZAĆMĘ (nie, ust nie!) W grudniu – Lewe oko, a w styczniu – Prawe oko. Jeśli żałuję, to tylko chwilami, bo wcześniej widziani ludzie, przedmioty, a także sytuacje i obiekty – pokryte miękką mgiełką były jakieś łagodniejsze, bardziej przyjazne i przyjemniejsze, chociaż mniej kolorowe. Owszem, wyczuwałam czasami innymi zmysłami, że coś, gdzieniegdzie jest NIE TAK – ale teraz widzę wszystko OSTRO i niektóre rzeczy wręcz mnie porażają i przerażają. Ktoś mi doradzał kupno różowych okularów. Ha! Po pierwsze, nie przepadam za różowym, po drugie, łatwiej jest je chyba kupić w HOLLYWOOD, niż u nas.

Są za to chwile, w których wydaje mi się, że całe mnóstwo ludzi w naszym kraju jest dotknięte ZAĆMĄ – niektórych spraw jakby nie dostrzegali. Czy zaćma to choroba społeczna?

JEŚLI  WIDZICIE TAK:

A NIE TAK:

LUB TAK: (a żadne okulary nie pomagają)

A NIE TAK:

To namawiam serdecznie, nie wahajcie się i biegnijcie po diagnozę. Jeśli to ZAĆMA – zapiszcie się na zabieg. Nie boli, trwa krótko, a potem wstrząs – TO JA TEGO WSZYSTKIEGO NIE WIDZIAŁAM? OD KIEDY? NIEMOŻLIWE!  A tak serio – lekarze okuliści powinni mieć olbrzymią satysfakcję z tego, że współczesnymi technikami medycznymi mogą, między innymi, przywracać ludziom widzenie i świat kolorów.

Pozwoliłam sobie wykorzystać i przerobić śliczny wiersz Juliana Tuwima „Płacze Pani Słowikowa…” (mam nadzieję, że autor nie pogniewałby się na mnie.)

Smuci się Danka  –  wójtowa w domku koło stacji,

bo Wójt Zbigniew dawno temu miał być na kolacji.

Tak się godzin wyznaczonych zawsze pilnie trzyma,

a tu już po jedenastej, wójta jeszcze nie ma.

Wszystko stygnie: zupa z raków, pieczone łososie,

bigos, pyzy kartoflane i zraziki w sosie,

befsztyk ostro przyprawiony i mizeria słodka,

a na deser tiramisu i ciepła szarlotka.

– Może mu się coś zdarzyło, może go napadli,

urząd gminny znieważyli i wójta okradli?!

Ale z czego, z czterech biurek i godła na ścianie?

O, laboga, mam nadzieję, że nic się nie stanie.

                                                  

– Nie płacz, matuś – szepce cicho mały synek Bronek-

miało dotrzeć do powiatu tysiąc sto szczepionek,

na urzędzie dawno temu apel wywiesili,

żeby ludzie zamrażarki gminie pożyczyli.

Tata pewno siedzi w pracy i transport ochrania,

to są przecież najważniejsze wójtowe zadania. 

Nagle zjawia się wójt Zbyszek, pomrukuje, skacze.

Coś ty robił? Gdzie szczepionki? Ja już prawie płaczę!

Nic się nie martw – wójt jej na to – dali nam trzydzieści,

nadszedł mróz, to cały transport żem za oknem  zmieścił.

I nie pytaj co, kto zmienił i czyja to wina,

Jaki kraj – takie szczepienia i taka w nim GMINA.

Hej! Już TAAKICH  GMIN NIE MA – sprawdziłam!! Jest lepiej, jest lepiej, jest lepiej, jest jeszcze lepiej i wiadomo:

Lepszy nasz wójt pod Nidzicą,

niż król obcy za granicą.

PS: Miasto Stołeczne Warszawa. Czas pandemii. Podsłuchana rozmowa:                         

Pewna babcia gada z drugą:

– Tak, zaszczepią, już niedługo,

przyznam, że się cieszę wielce,

gdzie wpisali? Blisko, Siedlce.

 

– Och, kochana – druga stęka,

nam wypadła Ostrołęka,

(ale dobrze, że nie Wleń),

ja – już w środę, mąż za dzień.

Właśnie dzwoni do kolegi,

żeby spytać o noclegi,

kuzyn Jaś, też z tego roku,

ma się zgłosić w Białymstoku. 

A nie cieszy się troszeczkę,

że ma szansę na wycieczkę?

I mandatu mu nie wlepią,

jedzie przecież tam, gdzie szczepią.

A jak dobrze się odkazi,

nikt go niczym nie zarazi.

 

       WNIOSEK:

Bo, tak mówiąc między nami,

pech to byłby nad pechami,

gdyby wpadł w wirusa szpony

senior, który miał być zaszczepiony

i gnał z żoną, tłumiąc lęki

na zastrzyk do Ostrołęki.